واقعیت
گندمزار
آه !
آبی محض !
آفتاب !
حریر چین سوزنی ابر سفید !
روشنی بی پایان ،
نامرئی جوشیده در پنجره ام ، از میان میله های فولادین ،
زلال جاودان :
عشق من !
به تمامی به من
تعلق داری ؛
زیرا به تمامی
به تو
عشق می ورزم
من ...