زمین دیگر

در زمین روح دانه های گندم می رویند . دست های جسم آب و خاک و آتش را بر می دارند یک تنور کوچک می سازند . پیش از تاریکی عطر نان تازه با فضای حیات می آمیزد طعم نان تازه با دندان ؛ می لغزد روح تازه ی تو در جسمم ، بی نیش مار ...