جنگ و صلح- لئون تولستوی- ترجمه ی سروش حبیبی

جنگ ، ناز و نوازش و تعارف نیست. بلکه پلید ترین و زشت ترین کارهاست. در کار جنگ هدف آدم کشی است و سلاح و وسیله ی این هدف، جاسوسی و تشویق به خیانت و دروغ پردازی و سیاه روز کردن مردم است. هر که بیش از دیگران آدم بکشد ، پاداش و افتخار بیشتری نصیب اش خواهد شد. در جبهه به قصد نابود کردن یک دیگر ، در هم می پیچند و در به قتل رساندن و ناقص کردن یک دیگر از هم پیشی می گیرند. ده ها هزار جوان را از نعمت تندرستی و شادی زندگی محروم می کنند و بعد مراسم دعا و شکر گزاری بر پا می دارند – که خدا "توفیقشان" داده که این همه انسان را به وادی مرگ بفرستند!- ندای "پیروزی" سر می دهند و مدعی افتخار بسیار می شوند ، فقط با این استدلال که چون بیشتر کشته اند پس "لیاقت" بیشتری دارند. "سرنوشت عبرت آموز سنگ" راهش را طی می کرد تا دریا تا رسیدن ، تا یگانه شدن با دریا . - از کجا پیدا شد سنگ سخت در راه رود ؟ - از چه زمانی سد شد ، سنگ سخت در راه رود ؟ انباشته شد موج رود بر موج رود . انبوه شدند موج ها با موج ها لبریز شدند از خواهش جاری بودن تا دریا . لغزیده شد ، پرتاب شد ، تکه تکه خرد شد، سنگ از پیش راه . با خروش جوشان سیلاب شد، رود من ، که فقط راه آرامی را طی می کرد به سمت دریا ...