مهر پرست
مانی
بگذار لب های شیرین ات را بر لبانم.
بدم در ریه های سردم.
بگذار پر شوم از هستی تو
بگذار جاری باشد روح تو در جسدم.
بر خواهم خاست با نگاه روشن بر چهره ی تو:
سرزمین گفتار نیک پندار نیک کردار نیک.
ای سراپا نیکی!
می پرستم تو را ...
مانی