رنج بیکران

سنگ بودن چه قدر انسانی ست. نوازش شدن با لبان مهتاب با نگاه آفتاب چه قدر انسانی ست! گرم شدن گوش دادن به صدای دل انگیز طلوع به صدای حیات جاویدان روی تخت نرم خواب چه قدر انسانی ست. لمس خاک! خاک خوب! آیا نمی شد آرایش ذرات من شکل دیگر گونی داشته باشد؟ آیا نمی شد که من سنگ شوم: هر سنگی با هر شکل: جز این شکل هیولایی اکنون من: من! یک مین! مین قاتل در کمین دست های یک کودک.....