خاکسپاری

پس ای خاک ! گرامی دارش زیرا که گرامی بود او نزد ما با نگاهش روشن با لبانش خندان با سرانگشتانش رقص کنان روی تار هستی . آری ! خاک ! بسیار گرامی دارش بیش از هر گنجی ، بیش از هر مهمانی زیرا که گرامی بود او نزد ما بیش از همۀ گنج های عالم ، بیش از همۀ مهمان ها با قامت سرو جوانش آزاد پاک و آزاد تا پایان : آنگاه که بر لب های دوخته اش کوبیدند کوبیدند ضربه های هولناکِ مرگ را دست های ناپاک ...