سر

سال زنبق

سر آدم می شکند ، مغزش می ریزد ، بس که این سنگین است : این تخت بزرگ ابدی و ازلی با پیکره ی این بت سنگی که عظیم و بزرگ ، تکیه کرده بر آن بی شوخی . اوه ! من اهلش نیستم ...
شعر تصادفی