آب و خاک (2)

تا ابد می تابد مثل امشب ماه کامل بر صورت ِ ما بر بوسۀ ما گرم در آغوش هم . تا ابد ماهِ کامل می پاشد نقره های پس اندازش را پیش پای گل مروارید عشق ما بر روی زمین . و زمین ؟ چیست زمین ؟ - آب و خاک ؟ زادگاه و وطن ؟ این تبر ؟ این تبر سخت و درشت ، مثل صلیبِ شکسته تاخته ، سوی ما ؟ – آه ! اگر بگذارد ...