La Vaste Mer
Je passe sur le rivage.
Je suis seule.
Le vent emmêle mes cheveux.
C’est le premier printemps que je suis loin de toi.
Mes yeux pleurent
pas des larmes. Je pleure du sang.
Que dirai-je à la pierre solitaire que caressaient
nos mains ?
Que dirai-je aux colombes qui, les yeux rouges,
recueillaient nos baisers bleus
les emportaient vers leur nid lointain.
Que dirai-je à la vague claire qui goutte à goutte
devenait brillante
de nos étreintes dérobées.
Ô colombes aux ailes blanches !
Ô vagues, vagues de toute cette mer !
Répétez
répétez à jamais :
nos mains, amoureusement l’une dans l’autre.
Nos baisers, brûlants, sur nos lèvres.
Le désir ardent de notre étreinte
répétez !
Répétez à jamais : notre immense amour dans l’existence.
C’est le premier printemps
où, sans toi, je ne suis pas...
Traduction automatique du persan
Texte original (persan)
دریای عظیم
Maani
می گذرم بر ساحل .
تنها هستم .
باد به هم می ریزد مویم را .
این نخستین بهاری ست که دور از توام .
چشمانم می گریند
اشک ، نه. خون می گریم .
چه بگویم به سنگ تنها که نوازش می شد با
دست ما ؟
چه بگویم به کبوترهایی که با چشم سرخ
بوسه های آبی ما را بر می چیدند
می بردند به لانه ی دور .
چه بگویم به موج روشن که قطره قطره
درخشان می شد
با همآغوشی دزدانه ی ما .
ای کبوتر های بال سفید !
ای موج ها ، موج های همه ی این دریا !
تکرار کنید
تا ابد تکرار کنید :
دست های ما را ، عاشقانه در دست هم .
بوسه های ما را سوزان ، بر لب هم .
هوس تند همآغوشی ما را با هم
تکرار کنید !
تا ابد تکرار کنید : عشق عظیم ما را در هستی .
این نخستین بهاری ست
که بی تو نسیتم ...