اتود

نه! هیچ طرحی بر کاغذ کاهی چندان نمی ماند . اندام کاهی ها یگانه نیستند اندام کاهی ها - انگار - با جبر بیرونی چسبنده - به ظا هر - پیوند خورده اند و در گزند باد و باران دوش های سست شان بار امانت را - بی هیچ دغدغه – از یاد می برند - بار امانت را و خود را . نقش پریده رنگ بر صورت کاهی ، ولی اعلان آغاز است آغاز طرح تازه ای بر صورت تازه ...