گوش

وصلم به تو با سخت ترین نوع ریسمان با ریزترین موج های نامحسوس اما موجود . موج هایی که از دیوار بمب های اتم و کورۀ آدم سوزی ، رد شده اند . موج هایی که حتی از بُت های کالا – پول رد شده اند ؛ و دوباره ، دوباره گلوی خشکِ تُنگِ مرا از آبِ چشمۀ شیرین تو پُر کرده اند . تو سرشته شده ای با ذراتم . انگار از آغاز انگار دهانی هستی ، من گوش تو یا دهانی هستم و تویی گوش من . های و هوی طوفان ها بیرون اند بیرون از رابطۀ پنهان گوش و دهان در من و تو در انسان ...