زمین می گوید ...

ریشه کُن در تن من . باز و باز از پراکنده شدن از بیابان شدن حفظم کُن . بارور خواهم شد با نوازش های ریشۀ تو در بطنم . بارور خواهم شد با جنگل تو با ترنه های برگ های بسیار تو در بهاران مان . و سیلاب هیچ سیلابِ سیاهی ، دیگر ، قادر نخواهد بود ، فتح ام کند . نزدیک بیا ! مثل زمین ، عریان شده ام پیش تو . نزدیک بیا ، پس بزن پردۀ تاریکم را ریشه ات را بلغزان تا ژرف ترین هستی من ...