اسفند

ریشه ات را گرفتی بر دوش ؟ می نوردی صحراهای سوزان را ؟ سراب بعد از سراب ؟ می نوردی طوفان های خشک شن را ؟ طوفان بعد از طوفان ؟ در فضای طویل وردهای موهوم ؟ در فضای موهوم ، جایی نیست تا در آن بگذاری ساقه ی تردت را . جا این جاست : پیش پایت . بردار از روی زمین خاکم را وبیامیز مرا با آب قمقمه ات ورزم بده صورت ببخش به خمیر تازه - شکل ظرفی یا باغچه ای - و بگذار دانه ات را این جا ... همراهت می آیند عطر همه ی غنچه های شاداب تا فضاهای دور از این باغچه ، از این باغ ...